همانطور که اطلاع دارید از چند ماه قبل بحث انتخابات در جامعه ما اغاز شد و من هم تحریم رو انتخاب کرده بودم .انهم به دلایل مختلف. مسلما هر انسانی ایده الهایی در ذهن داره و سعی میکنه گامهایی که بر میداره در اون جهت باشه. یکی از بحث های من هم بر سر این موضوع بوده که افراد جامعه ما قبل از اینکه حدود و مرزهایی را که نسبت به واقعیات اطرافشون در ذهن دارند تعیین کنند تصمیم میگیرن و بارها و بارها از این ناحیه ضربه خوردیم کسی منکر این نیست که انقلاب سال ۵۷ امری ضروری بود کسی منکر تاثیر خرداد ۷۶ در زمان خودش نیست اما هیچوقت از قبل به اینده ی بعد از این رویدادها نگاه نکردیم و فقط فرایند گذار برای ما اهمیت داشت و ذهنمان را مشغول میکرد. همان فکری که الان ذهن سیاسیون اصلاح طلب و مردم حامی این جریان رو به خودش مشغول کرده و اونهم گذر از تفکر احمدی نژادی است.اما گذر از این تفکر به کجا،به کدام تفکر ،چه تضمینی برای من و امثال من که گامی برداریم به سمت ایده الهایمان.مثلآ همه شما به یاد دارید از ان روزی که اقای خاتمی حمایت خود را از اقای موسوی اعلام کردند همه طرفداران ایشان اسطوره و شاید هم امپراطور جدیدی در ذهن خود پروراندند .مگر میشود بدون اینکه برنامه کاندیدایی را مطالعه کرده باشی(که بعید میدانم در ان زمان برنامه ای ارایه کرده باشند )بدون اینکه کسی را بشناسی بدون اینکه بدانی در این ۲۰ سال کجا بوده و چه کرده رای و فکر و عقیده ات رانثارش کنی اخر اسطوره سازی تا کی؟قهرمان پروری تا کجا؟ و اما چه شد که تصمیم گرفتم به تغییر رای دهم.در ابتدا هرچه بیشتر در کمپین های انتخاباتی شرکت میکردم درست برعکس دیگران بیشتر به تحریم مصر میشدم.از اینکه باز هم احساس جای تعقل را گرفته است و باز هم جوانان ما بدون نگاه به اینده بدون هیچ شناختی وارد عرصه انتخابات شده اند پس بهترین راه را فاصله گرفتن از این فضا و قاضی کردن خرد به جای احساس دونستم.همونطور که بچه های دانشگاه هم اطلاع دارن توصیه من به اونهایی که خودشون رو موظف به شرکت در انتخابات میدونستن همون نظر دکتر شعله سعدی در اون زمان بود که اقای کروبی خیرالموجودین کاندیداهای موجود هستن. اما نکته دیگری هم که اهمیت داشت این بوده که برنامه های ایشون نشون میداد که چند قدم جلوتر از اصلاحات دهه ۷۰ هستن. در حالی که به قول دکتر محسن سازگارا اقای موسوی حتی از اصلاحات سال ۷۶ هم چند قدم عقب تر هستند. در مورد عملی بودن این برنامه ها و اینکه در این جامعه و این سیستم بسته چقدر میتوان دل خوش کرد به این حرفها فعلآ کاری نداریم اما نکته ای که برای من اهمیت داشت این بود که اقای کروبی این وعده را هم دادند که اگر نتوانستیم می ایم و صادقانه به مردم میگویم که چه عواملی باعث شد که نتوانیم و این همان موضوعی بود که برای من خیلی اهمیت داشت(همان حدود و مرزها که یک بار با مجید اوصیا هم در میان گذاشته بودم)قضیه دیگر هم اینکه ایا تحریم واقعآ میتواند به وضعیت کشور ما کمک کند ایا دانشجویان ایا اقلیت ها و ایا سفره های مردم ما این حق را ندارند که وضعیت بهتری را تجربه کنند؟ ایادو دختر بهایی همسایه دیوار به دیوار ما حق ورود به دانشگاه را ندارند؟ و این تردید انتخاب بین این دور تسلسل باطل و اون اینده وحشتناک اونقدر بهم فشار می اورد که بعضی وقتها غبطه میخوردم به کسانی که اینقدر راحت رای شان را حراج میکنند و نیز انهایی که چقدر راحت تحریم میکنند. (مثلآ یه نظریه میتونه این باشه که چون خیلی از تحریمیها رو نمیشه با شال بازی و به اصطلاح جو دادن به جامعه تحریک کرد پس نیروهای تاثیر گذاری مثل عبدی و سروش و مهاجرانی و ...را در سمت دیگر بسیج کرد تا ارای خاکستری را به صندوقها کشاند) اما از دو موضوع یقین داشتم اول اینکه تا زمانی که واقعآ تغییری نسبت به گذشته احساس نکنم قطعآ رای نخواهم داد اما اگر مجبور بشوم به کاندیدایی رای بدهم بعد از انتخاب احتمالی هیچوقت یک نظاره گر و توجیه کننده نخواهم بود تا اینکه باز هم اسیر ان دور باطلمان کنند.(هر چند که میدانم حتی نمی شود این تغییر رابا ان ایده ال مقایسه کرد)  الان هم باید بگویم اقای کروبی ایده ال من و همفکران من نیست و دنبال قهرمان پروری نیستیم و باعث خوشحالی است به جریانی از توده پیوستم که اگاهانه انتخاب کرده اند و میدانند برای اینده جامعه شان چه تصویری در ذهن دارند و این انتخاب را پله ای ساخته اند برای گذار تا گامهای بعدی را محکمتر بردارند و یقین بدانید در صورت پیروزی تغییر همین حامیان ،نخستین و بزرگترین منتقدان دولت خواهند بود. بر خلاف انها (ان اسطوره سازان) که از کسی حمایت میکنند که حتی جرات نکرده خود را یک اصلاح طلب معرفی کند کسی که طیف وسیعی از طرفداران خود را از جانب دشمنان خود میداند و کسی که حتی مشخص نیست هسته اصلی اش چه کسانی هستند و متاسفم برای انهایی که باز هم به ابهام رای میدهند. و خوشحالم از اینکه ما از یک برنامه از یک جریان فکری و مهمتر از همه از یک تیم حمایت میکنیم.

پس به امید تغییر برای ایران

ولو اندک

ولو در گفتمان

این هم لینک مطلب دکتر شعله سعدی درباره انتخابات